Ieder jaar in het najaar trekken ongeveer 100 miljoen (!) rode krabben van de regenwouden aan de zuidkant van Kersteiland (het Australische Christmas Island in de Indische Oceaan) naar de stranden aan de noordkust van het eilandje om te paren en eieren te leggen.
Ze kruipen dan over de rotsen, de straten, de sportvelden en door huizen en tuinen om in 5 dagen een afstand van ongeveer 5 kilometer af te leggen. Het eilandje lijkt in die tijd een groot rood tapijt.
In die tijd mogen er ook geen auto's meer rijden op sommige wegen. Zo gauw als de kleine krabbetjes kunnen lopen gaan die met z'n allen, weer vele miljoenen, vanaf het strand de omgekeerde weg naar de regenwouden.
En dan is het eiland weer even helemaal rood gekleurd. Pas op waar je loopt!

 

 

ChristmaS Island is een klein Australisch eilandje dat ongeveer 200 kilometer ten zuiden van Java ligt. Dit eilandje werd ontdekt door de Engelsen in 1643 en omdat het toen Kerstmis was, noemden ze het eiland Kersteiland.

Er wonen nu ongeveer 1500 mensen, en meer dan 100 miljoen rode krabben.
De hierboven beschreven trek van de rode krabben (in het latijn genaamd: "Gecarcoidea natalis") staat ook bekend als de "Spectaculaire migratie van de rode krabben", in het Engels "Red Crab Migration".

Al die miljoenen rode dieren die als een groot leger lopen op een eilandje van slechts 135 vierkante kilometer is vanuit de lucht te zien als een rood tapijt.
De laatste jaren is er een natuurlijke vijand van de krabben gekomen: de "gekke gele mier" (Anoplolepis gracilipesgele). Deze miersoort is vermoedelijk per schip vanuit Afrika ingevoerd. Deze superkolonie mieren doodt naar schatting 20 miljoen rode krabben.

 

 

Op de kerstzegels van 2011 van Christmas Island zien we de rode krab natuurlijk ook verschijnen. Gelukkig met een vrolijke noot.

 

 

 

En dan nog een interessante aanrader:
een spannend en informatief filmpje op YOUTUBE over de Crab Migration:  klik:

http://youtu.be/eH55iTS_FMY

 

 

 

 

 
Tegenwoordig is de Schotse rok, ook wel kilt genoemd, voor mannen bedoeld om te dragen bij folkloristische gelegenheden, zeg maar voor de toeristen.

 

 
Maar ook bij officiële bijeenkomsten en recepties zijn steeds weer deftige mannen in rok te zien.
Die kilts zijn altijd van wol en hebben altijd een ruitjespatroon. Iedere familie (clan) heeft zijn eigen patroon.

 

 

Maar het meest bekend is toch de doedelzakspeler.

De Schotten hebben een lange traditie die ze de "Highland Games noemen". Zeg maar de Wedstrijden op de Schotse Hooglanden.
Dat zijn jaarlijks terugkerende wedstrijden tussen de verschillende clans (families).

 

 

Bij die spelen worden allerlei wedstrijden gehouden waar meestal sterke mannen aan mee doen.  Want het zijn geen gewone spelletjes. De krachtpatsers beoefenen de volgende sporten:
Paalwerpen, touwtrekken, kogelslingeren, gewichtheffen, en steenwerpen.

 

Naast de sport is er natuurlijk ontspanning met veel dans (Schotse country Dance en de Zwaarddans) en muziek (trommen en doedelzak).

 

 

Een en ander kun je ook op de postzegels ontdekken die ik hier heb bijgevoegd.

 

 

noot:

dit laatste blokje toont een tekening van de beroemde Amerikaanse tekenaar Norman Rockwell. Daar kun je nog meer van zien op

 

 

 

 

Waarom hebben die planten toch van die scherpe naalden? Dat zit zo.
In de woestijnachtige gebieden van Noord-, Midden- en Zuid-Amerika komen veel cactussen voor.

 

Cactussen behoren tot de zogenaamde succulenten of vetplanten. Dat zijn planten die water opslaan in een deel van het lichaam.
Om zo weinig mogelijk van dat water te laten verdampen zijn de bladeren ingekrompen tot scherpe naalden.
Die naalden vormen meteen een mooie bescherming tegen eetlustige dieren, want het vruchtvlees van een cactus kan heel lekker zijn.

 

 

Cactussen krijgen ook bloemen. Dat moet wel want anders kunnen ze zich niet voortplanten.
Het is alleen jammer dat die bloemen meestal maar 1 dag of 1 nacht in bloei staan.
Overdag zorgen insecten voor de bevruchting. En 's nachts zijn de vleermuizen aan de beurt.

 

Cactussen zijn er in duizenden verschillende soorten. Ze kunnen heel gemakkelijk als kamerplant gehouden worden omdat ze niet veel water nodig hebben.

 

 

Er groeien ook veel cactussen in het wild. Vooral in woestijnachtige gebieden. Daar kunnen ze wel 12 meter hoog worden!

 

 

Er zijn ook cactussen die juist in de vochtige tropische regenwouden voorkomen. Ze groeien dan op boomtakken waar het regenwater snel van af kan lopen.

 

 

Je kunt dus wel begrijpen dat er veel mensen zijn die "cactussen sparen"; die houden een tuintje bij met honderden verschillende soorten.

Niet met blote benen door die tuin lopen hoor!

 

 

 

 

Vampiers bestaan echt!
Een vampier heet ook wel Vampiervleermuis en hij komt voor in Mexico en Zuid-Amerika.
's Nachts als de meeste dieren slapen sluipen deze vleermuizen naar hun prooi, maken met hun scherpe tandjes een wondje en zuigen bloed op, zo ongeveer 30 milliliter. Dat is ongeveer de inhoud van een kleine eierdop.
Het gekke is dat het slachtoffer er meestal niets van merkt. Dat komt omdat het speeksel van de vleermuis een soort pijnstiller bevat.
Zo verzamelt elke vampiervleermuis ongeveer 70% van zijn lichaamsgewicht aan bloed per dag!

Toch wel griezelig hé?

 

 

 

 

Soms kan het in de buurt van de noordpool 's nachts flink spoken in de lucht.
Er hangen dan bewegende gordijnen van licht in de lucht.
Dit verschijnsel noemen we "poollicht".
Het poollicht ontstaat door botsingen van electrisch geladen zonnedeeltjes in onze atmosfeer.  Die deeltjes komen dus van explosies op de zon. De kleuren van het licht zijn vooral wit, groen en rood, maar soms komen blauw, paars en geel wel voor.

Een andere naam voor dit natuurverschijnsel is "noorderlicht".
En omdat de aarde eigenlijk een enorme magneet is, komt er ook poollicht voor aan de zuidpool.  En daar heet het dan "zuiderlicht".

Met een beetje geluk kan je het poollicht wel eens heel zwakjes in Nederland zien.
Maar de meeste mensen zullen dan wel slapen.

 

Hieronder laat ik nog wat postzegels zien van verschillende landen die ook te maken hebben met het poollicht.
Het poollicht heet hier "AURORA BOREALIS".

 

Finland

 

Rusland

 

Noorwegen

 

 

Groenland

 

Nog een keer Finland

 

 

En dan gaan we naar het Zuidelijk halfrond.
Het poollicht heet hier "AURORA AUSTRALIS".
Hier heeft Australië een aantal postzegels uitgegeven.
Hier zie je er 2 van:

 

 

Boven dit stukje staat een postzegel van de USA (Verenigde Staten van Amerika). Daar verscheen ook een postzegel met de afbeelding van de Aurora Australis.
En daar sluiten we dit "Wistjedatje" mee af.

 

 

Je zou wel eens uit je bed willen stappen om zoiets te zien, nietwaar?

 

 

 

 

Heb je je wel eens afgevraagd of vissen ook water drinken?
Er zijn inderdaad vissoorten die flink wat water drinken. Dat zijn namelijk de vissen die in de zee leven, in zout water dus.
Het zout van de zee trekt als het ware het water uit de vis en dat moet hij dan weer binnenhalen door te drinken.

Heel anders is het met zoetwatervissen. Het zoete water dringt juist door de vissenhuid naar binnen omdat het daar wat meer zout is.
Zoetwatervissen moeten dan ook regelmatig plassen om dat vocht kwijt te raken, net als mensen. Zeevissen hoeven slechts hele kleine plasjes te doen.

Bij zwemmende vissen gaat het meeste water via de bek en de kieuwen weer naar buiten. Ze slikken het niet in. Zo halen ze zuurstof uit het water.
Die twee soorten vis zijn van binnen zo verschillend dat een zeevis niet in zoet water kan leven en andersom. Behalve dan de paling en de zalm.

 

Misschien heb je er wel eens van gehoord: Palingen worden geboren in de zoute Sargossa-zee, ze heten dan glasaaltjes.
Als ze sterk genoeg zijn trekken ze de wereld in op zoek naar het zoete water van rivieren, meertjes of een binnenzee.

 

 

Daar leven ze een paar jaar tot ze zelf jonge visjes willen krijgen. En dan gaan ook zij weer terug naar hun geboortegrond in de Sargossa-zee.

 

 

Zalmen daarentegen worden juist geboren in bergbeken met zoet water. De volwassen zalmen trekken tegen de paaitijd de rivieren op naar een geschikte plaats om eitjes te leggen.
Je kent die springende zalmen wel van een of andere film, denk ik. Ze gaan tegen de stroom van de rivieren omhoog op zoek naar die geschikte plaats.
En als de kleine zalmpjes sterk genoeg zijn, en dat kan ook wel een jaar duren of meer, zakken ze weer af naar de grote zee met zout water.

 

Lees meer over de zogenaamde Zalmtrek op:
http://wistjedatjes.punt.nl/?id=391839&r=1

 

 

 

Je kent natuurlijk wel die leuke springende dolfijnen. En dan hebben we het over zeedolfijnen. Maar wist je dat er ook rivierdolfijnen zijn?
Dat zijn niet van die springers. Ze leven in de grote rivieren op aarde, zoals de Amazone (Zuid-Amerika), de Indus Pakistan), de Ganges (India), de Jangtsekiang (China) en zo meer.
Deze dolfijnen zien er een beetje anders uit. Ze hebben een lange smalle bek waarmee ze goed visjes kunnen vangen in ondiep water.

 

De Internationale Organisatie voor het Behoud van de Natuur (IUCN) heeft echter alarm geslagen voor de rivierdolfijnen. Sommige families worden met uitsterven bedreigd.
De grootste bedreigingen komen van de mensen. De dieren worden gevangen in visnetten als bijvangst. De rivieren worden heel erg vervuild, waardoor de dieren ziek worden. En door het aanleggen van dammen en dijken wordt hun leefgebied afgesloten.

 

 

De volgende tekst is afkomstig van de site van het WNF (Wereldnatuurfonds).

 

 

Grote snuit
Dolfijnen leven in zee, maar dit geldt niet voor alle dolfijnen! Er zijn namelijk ook rivierdolfijnen in Zuid-Amerika en Azië. Er zijn acht verschillende rivierdolfijnen. Daarvan lijken er vijf veel op elkaar. Deze hebben een grote, dunne snuit en kleine oogjes. Het zijn geen springers, maar lenig zijn ze wel. Ze zwemmen soepel tussen boomstammen en andere obstakels.

 

Grote problemen
Helaas behoren rivierdolfijnen tot de meest bedreigde diersoorten op aarde. Van de acht verschillende rivierdolfijnen is er onlangs zelfs één uitgestorven. En met de andere zeven gaat het niet goed. De rivierden waarin ze leven staan zwaar onder druk door het aanleggen van dammen en dijken, door visserij en vervuilende landbouw. En dat zijn slechts een paar van de problemen. Als het zo doorgaat, sterft de rivierdolfijn in het wild uit!

 

 

 

Het Wereldnatuurfonds heeft een programma opgezet om de rivierdolfijnen te redden.
Zo worden er nieuwe bomen geplant langs de Ganges in India om het oeverbos te herstellen. Chinese vissers wordt geleerd hoe ze dolfijn-vriendelijk kunnen vissen. Verder wordt een onderzoeksteam ingesteld om de leefwijzen en de omstandigheden van de rivierdolfijnen in kaart te brengen. Al die activiteiten moeten leiden tot verbetering van de de leefomstandigheden van de rivierdolfijnen.

 

(je kunt het WNF natuurlijk steunen met geld!)
 

 

 

De passiebloem is een heel bijzondere bloem. Hij is in de 16e eeuw voor het eerst ontdekt in Zuid-Amerika, maar komt nu vrijwel overal op de wereld voor.
Maar waar komt die naam vandaan? Het woord PASSIE betekent niet alleen hartstocht, maar ook lijdensverhaal.

 

 

Het waren Spaanse missionarissen die toen in de weelderige bloem de doornenkroon van Jesus Christus aan het kruis herkenden. Zij voerden de naam Passiflora in.

In het geslacht Passiebloem zijn inmiddels ruim 500 verschillende soorten bekend, de een nog mooier dan de andere.

 

De passiebloem kent dus wel 500 veschillende soorten. Daar zijn er wel een aantal op postzegels gezet, zoals je hier bij dit artikeltje kunt zien.
Als je eenmaal een echte passiebloem hebt gezien, zul je vol bewondering naar dit soort bloemen kijken. De bloem zit mooi in elkaar en heeft veel veschillende kleuren.

 

 

De plant is een klimplant. Hij komt oorspronkelijk dan ook uit de oerwouden van Zuid-Amerika.  De indianen daar gebruiken de bloem als medicijn. Je kunt er thee van maken, die je rust geeft. Maar de bloem is ook goed tegen de hoofdpijn, tegen slapeloosheid en nog een heleboel andere kwaaltjes.

 

Ik denk niet dat ik de bloemen in mijn tuin ga opeten. Ik kijk er liever naar.

 

 

 

Iedere Japanner heeft de wens om 1x in zijn leven de heilige berg Fuji te beklimmen. Te voet! En dat is geen peulenschil.

 

De beroemde berg is 3776 meter hoog. In de maanden juli en augustus start de klim in de avond en als de zon opkomt is men boven.
Aan de rand van de krater op de top staat een heilige schrijn (altaarkist) waar een gift in kan worden gedaan.  En dan weer naar beneden, voetje voor voetje. De totale klim en afdaling duurt wel 12 uur!
Elk jaar doen ongeveer een half miljoen Japanners deze klimtocht.
Deze tocht is zo zwaar dat je gek moet zijn om dit 2x te doen.

 

 

De Fuji, ook wel Fuji-san of Fujiyama genoemd, is de hoogste berg van Japan. Het is een vulkaan die in het jaar 1709 voor het laatst is uitgebarsten.
Voor de Japanners is de berg een heilige.

 

 

De mooie berg wordt ook op heel wat postzegels afgebeeld, zoals je bij dit verhaaltje kunt zien.
Ook in de kunst is de Fuji een geliefd onderwerp.

 

 

Dit is "De grote golf van Kanagawa". Het is een houtsnijdruk van de Japanse kunstenaar Katsushika Hokusai. Het is het eerste stuk van de Zesendertig gezichten op de berg Fuji en het meest bekende werk van Hokusai. Hij publiceerde het in 1832.
Op het kunstwerk zijn enkele boten te zien die op een zee van reusachtige golven proberen te varen. De grootste golf dreigt de roeiers te vermorzelen. In deze golf is een monster met klauwen te zien en deze verbeeldt de kracht van de natuur maar ook de kracht van de roeiers.
Men denkt dat deze golf een tsunami voorstelt. De streek rond Kanagawa (aan de baai van Tokio) werd in de 15e eeuw verwoest door zo'n tsunami.
Op de achtergrond staat de berg Fuji, die in alle 36 kunstwerken terugkomt.
Het kunstwerk is niet groot, het meet maar 25,7cm bij 37,8cm.

In 1963 is er een mooie Japanse postzegel uitgegeven met de beroemde golf van Kanagawa erop:

 

 

In 2002 werd veel aandacht gegeven aan bergen en vulkanen als "Internationaal Jaar van de Bergen".  Niet alleen in Japan was er een postzegel met de Fuji (zie boven), maar ook in andere landen werden postzegels uitgegeven met een afbeelding van de Fuji-berg:

 

(Uganda)

 

(Ghana)

Toch wel indrukwekkend, deze berg!
Wat vinden jullie?

 

 

Het was Henri Dunant die in 1863 zestien Europese landen wist te verzamelen om hulp te geven aan gewonde mensen in oorlogsgebieden.
Dat was het begin van het Rode Kruis. Die organisatie is nu op de hele wereld te vinden als het Internationale Comité van het Rode Kruis.
Deze hulporganisatie heeft een eigen vlag: een rood kruis op een wit vlak.
Dat is niet toevallig, want Henri Dunant was een Zwitser en hij bedacht de vlag door de Zwitserse vlag, een wit kruis op een rood vlak, gewoon te spiegelen.
Het Rode Kruis biedt vooral medische hulp overal op de wereld waar mensen in nood zijn door oorlogen en natuurrampen. En ze verdienen daar niets mee.

 

Op 24 april 1859 vond er een verschrikkelijke strijd plaats tussen de legers van Frankrijk en het Koninkrijk Sardinië tegen het leger van Oostenrijk.
De strijd werd gestreden bij het plaatsje Solferino in Noord-Italië. Er waren meer dan 200.000 soldaten op de been.
Na de strijd, die maar 9 uur duurde, lagen er meer dan 30.000 doden en zwaar-gewonden op het slagveld.
Het leger van Oostenrijk had zich teruggetrokken en de Fransen/Italianen behaalden de overwinning.

 

 

Henri Dunant (1828-1910), een Zwitserse zakenman, heeft de slag van Solferino met eigen ogen gezien.
Hij vond het zo verschrikkelijk dat hij besloot om iets te doen om zulke slachtpartijen niet meer te laten gebeuren.
Dunant riep vertegenwoordigers van 16 landen bij elkaar om plannen te maken voor een organisatie die het menselijk leed van oorlog moest voorkomen.
In 1864 werd het "Eerste Verdrag van Genève" gesloten en dat was in feite de oprichting van het Internationale Rode Kruis.
Bij volgende verdragen werden allerlei zaken nog beter geregeld.
Zo kwamen er handleidingen voor het behandelen van gewonden op het slagveld, van schipbreukelingen, van krijgsgevangenen en van burgers.

 

 

Vanaf het begin is Nederland aangesloten geweest bij het Rode Kruis. Op 19 juli 1867 kreeg de Nederlandse tak de Koninklijke goedkeuring van Koning Willem III.

 

Het Rode Kruis is niet meer weg te denken bij nationale en internationale rampen.
Niet alleen zorgt het Rode Kruis voor medische hulp (doctoren, operatiekamers, tenten e.d.) in de getroffen gebieden, maar ook voor de achtergebleven burgerbevolking met het uitdelen van voedselpakketten en dekens. Ook de bloedtransfusie-dienst valt in vredestijd vaak onder het Rode Kruis.

Het Rode Kruis maakt ook geen onderscheid tussen geloof en politiek. In de Islamitische wereld is het Rode Kruis actief onder het teken van de "halve Rode Maan".

 

 

 

Ter afsluiting hier een serie van 4 postzegels uit Frankrijk.
Je ziet daarop van links naar rechts:
het portret van Henri Dunant,
een gewonde bij de Slag van Solferino,
de conventie (bijeenkomst) van Genève,
Het Rode Kruis en de Rode Halve Maan.