De Amerikaanse vlag wordt ook wel de "Stars-and-Stripes" genoemd vanwege het uiterlijk van die vlag.
En zoals bij de meeste vlaggen zijn er strenge regels voor het ontwerp.
Zo moeten er hier 13 horizontale strepen zijn, zeven rood en 6 wit, afwisselend rood en wit.
Dat getal 13 staat voor de 13 opstandige Engelse kolonies die in 1776 de Verenigde Staten gingen vormen.
In het blauwe vlak linksboven staan precies 50 sterren afgebeeld. En dat heeft ook een speciale betekenis.
Sinds 1818 moeten hier evenveel sterren staan als er staten zijn aangesloten bij de "Verenigde Staten van Amerika".
Dat waren er 20 in 1818. En dat zijn er nu precies 50. De laatste staat die is toegetreden is Hawaii in 1960.

 

De Amerikaanse vlag is bekend op de hele wereld. De Amerikanen noemen de vlag soms de "Old Glory" (oude glorie).
Het is dan ook zo dat die vlag wel op honderden postzegels staat afgebeeld. En niet alleen op Amerikaanse postzegels.
Je kan daar een prachtige verzameling van aanleggen.

Ik geef er hier maar 2 voorbeelden van.

 

 

Op 7 juni 2002 geeft de Amerikaanse Post (de United States Postal Services of USPS) een speciale postzegel uit om geld in te zamelen voor de families van de slachtoffers en de hulpverleners van de verwoestende aanval op de Twin Towers van 11 september 2001.
De postzegel kostte 45 dollarcent en was geldig voor een normale brief (first class, eerste klas) met een tarief van 34 cent.
Van elke verkochtte postzegel ging dus 11 cent naar het goede doel.

 

Op 22 februari 2012 verschenen bij de Amerikaanse Post (USPS) nieuwe permanente zegels met vlagmotief.  Deze keer zijn er 4 postzegels uitkomen met de afbeelding van de "Stars and Stripes" tegen een witte achtergrond met daaronder een enkel woord met betrekking tot de beginselen van democratie.
De zegels hebben de frankeerwaarde "forever" voor normale 1e klas brieven tot 1 ounce gewicht (ongeveer 28 gram). 
Ze blijven dus "eeuwig", nog jaren lang, geldig (zelfs met tariefwijzigingen).

Het leuke van deze 4 postzegels is dat de combinatie van de 4 kernwoorden met de waardeaanduiding "forever" wel veelbetekenende uitdrukkingen opleveren:
"Freedom forever", "Liberty forever", "Equality forever" en "Justice forever".

 

Ik heb eens een webpagina gemaakt over de ontwikkeling van de Amerikaanse vlag vanaf de Revolutie in 1776 tot in 1960. Het waren wel altijd die 13 strepen, maar het aantal sterren groeide van 13 naar 50.

Enfin, het hele verhaal is te lezen en te bekijken op
http://www.filavaria.nl/USflags.htm

 

Je kunt met een postzegel natuurlijk ook een leuke ketting maken. Staat praktisch overal bij!

 

 

 

De hoofdstad van Zwitserland heet Bern.
Dat is een heel oude stad. Deze stad is gesticht door graaf Berchtold V van Zährringen in 1191. De graaf moest nog wel een naam verzinnen voor de nieuwe vestiging.
Tijdens een jachtpartij kreeg hij een idee: de stad zal heten naar het eerste dier dat ik dood schiet.

 

 

En dat werd een beer. De stad kreeg toen de naam Bären, wat later werd geschreven als Bern.  En Bern heeft nog altijd wat met beren behouden.

 

 

In het stadswapen komt een beer voor. Er is natuurlijk een Berenplein in het centrum. En er is zelfs een Berenpark met echte levende beren.
Dat mag je zeker niet missen als je op bezoek gaat!

 

 

Vroeger was er een berenkuil met echte beren in de stad, waar mensen de dieren konden voeren.  Sinds 2009 is er een echt berenpark van 6000 vierkante meter waar de beren vrij kunnen rondlopen en spelen.

 

 

Voor ons als filatelisten is Bern voornamelijk bekend als de stad met het hoofdkantoor van de Wereldpostvereniging (Universal Postal Union of UPU). Hier worden de officiele postzegels goedgekeurd om uit te geven. Postzegels die worden uitgegeven zonder toestemming van de UPU worden "ongewenste uitgiftes" genoemd.
Voor het kantoor staat het volgende monument:

 

 

Wil je meer lezen over dit monument en de Wereldpostvereniging met nog meer postzegels, klik dan op:
http://filavaria.punt.nl/index.php?r=1&id=560558

 

 

 

 

Er is een postzegel met daarop een Roadrunner. Hee, zul je zeggen, dat is toch die vogel uit de tekenfilm?
En dat is ook zo. De echte levende roadrunner heet in het Nederlands "renkoekkoek".
Deze vogel komt uitsluitend voor in de woestijnachtige gebieden in het zuidwesten van de USA en in Mexico.

 

 

Het gekke is dat deze vogel een vleeseter is. Hij eet voornamelijk slangen, hagedissen, insecten, spinnen, muizen en zo meer.
Echt vliegen doet die vogel niet graag, maar hij kan wel hard rennen.

 

Een Amerikaanse postzegel uit 2000
met de roadrunner linksboven en Coyote
die op zijn bek valt

 

En daar hebben ze dan ook die tekenfilms van gemaakt, waar de (blauwe) Roadrunner achterna wordt gezeten door de hongerige wolfachtige Wile E. Coyote.
Je weet natuurlijk wel dat de snelle Roadrunner ("miep-miep") altijd wint en dat de gemene Coyote altijd in de maling wordt genomen en flink op zijn kop krijgt.

 

 

De roadrunner verscheen voor het eerst in de tekenfilm in 1949. Er zouden er nog 47 volgen, waarin de roadrunner wordt bedreigd door de gemene Coyote.
Maar altijd wint die snelle koekkoek de wedstrijd. En de coyote blijft op de blaren zitten.

 

Hier een Franse kaart met 2 postzegels,
een speciaal stempel en een tekening.
(Helaas niet zo goed te zien, maar ik heb geen betere gevonden)

 

De serie wordt wel eens vergeleken met de films van Bugs Bunny en die van Tom en Jerry, allemaal met ideetjes die we ook wel het "kat-en-muis-spel" noemen.

 

Kijk ook een op www.YOUTUBE.com , daar staan een heleboel leuke filmpjes.

 

 

Amelia Earhart was een Amerikaanse vliegenierster die als eerste vrouw helemaal in haar eentje de Atlantische Oceaan overvloog van Amerika naar Ierland.
Dat was in 1932, precies 5 jaar nadat Charles Lindbergh als eerste piloot de oceaan was overgestoken van New York naar Parijs.
Amelia vestigde daarna record na record.
Maar bij een poging in 1937 om de hele wereld rond te vliegen werd ze boven de Grote of Stille Oceaan vermist.
Waarschijnlijk had ze te weinig vliegtuigbrandstof. Ze is nooit meer gevonden.

 

Een uitgebreide levensbeschrijving kun je lezen op Wikipedia:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Amelia_Earhart

 

 

 

Ieder jaar in het najaar trekken ongeveer 100 miljoen (!) rode krabben van de regenwouden aan de zuidkant van Kersteiland (het Australische Christmas Island in de Indische Oceaan) naar de stranden aan de noordkust van het eilandje om te paren en eieren te leggen.
Ze kruipen dan over de rotsen, de straten, de sportvelden en door huizen en tuinen om in 5 dagen een afstand van ongeveer 5 kilometer af te leggen. Het eilandje lijkt in die tijd een groot rood tapijt.
In die tijd mogen er ook geen auto's meer rijden op sommige wegen. Zo gauw als de kleine krabbetjes kunnen lopen gaan die met z'n allen, weer vele miljoenen, vanaf het strand de omgekeerde weg naar de regenwouden.
En dan is het eiland weer even helemaal rood gekleurd. Pas op waar je loopt!

 

 

ChristmaS Island is een klein Australisch eilandje dat ongeveer 200 kilometer ten zuiden van Java ligt. Dit eilandje werd ontdekt door de Engelsen in 1643 en omdat het toen Kerstmis was, noemden ze het eiland Kersteiland.

Er wonen nu ongeveer 1500 mensen, en meer dan 100 miljoen rode krabben.
De hierboven beschreven trek van de rode krabben (in het latijn genaamd: "Gecarcoidea natalis") staat ook bekend als de "Spectaculaire migratie van de rode krabben", in het Engels "Red Crab Migration".

Al die miljoenen rode dieren die als een groot leger lopen op een eilandje van slechts 135 vierkante kilometer is vanuit de lucht te zien als een rood tapijt.
De laatste jaren is er een natuurlijke vijand van de krabben gekomen: de "gekke gele mier" (Anoplolepis gracilipesgele). Deze miersoort is vermoedelijk per schip vanuit Afrika ingevoerd. Deze superkolonie mieren doodt naar schatting 20 miljoen rode krabben.

 

 

Op de kerstzegels van 2011 van Christmas Island zien we de rode krab natuurlijk ook verschijnen. Gelukkig met een vrolijke noot.

 

 

 

En dan nog een interessante aanrader:
een spannend en informatief filmpje op YOUTUBE over de Crab Migration:  klik:

http://youtu.be/eH55iTS_FMY

 

 

 

 

 
Tegenwoordig is de Schotse rok, ook wel kilt genoemd, voor mannen bedoeld om te dragen bij folkloristische gelegenheden, zeg maar voor de toeristen.

 

 
Maar ook bij officiële bijeenkomsten en recepties zijn steeds weer deftige mannen in rok te zien.
Die kilts zijn altijd van wol en hebben altijd een ruitjespatroon. Iedere familie (clan) heeft zijn eigen patroon.

 

 

Maar het meest bekend is toch de doedelzakspeler.

De Schotten hebben een lange traditie die ze de "Highland Games noemen". Zeg maar de Wedstrijden op de Schotse Hooglanden.
Dat zijn jaarlijks terugkerende wedstrijden tussen de verschillende clans (families).

 

 

Bij die spelen worden allerlei wedstrijden gehouden waar meestal sterke mannen aan mee doen.  Want het zijn geen gewone spelletjes. De krachtpatsers beoefenen de volgende sporten:
Paalwerpen, touwtrekken, kogelslingeren, gewichtheffen, en steenwerpen.

 

Naast de sport is er natuurlijk ontspanning met veel dans (Schotse country Dance en de Zwaarddans) en muziek (trommen en doedelzak).

 

 

Een en ander kun je ook op de postzegels ontdekken die ik hier heb bijgevoegd.

 

 

noot:

dit laatste blokje toont een tekening van de beroemde Amerikaanse tekenaar Norman Rockwell. Daar kun je nog meer van zien op

 

 

 

 

Waarom hebben die planten toch van die scherpe naalden? Dat zit zo.
In de woestijnachtige gebieden van Noord-, Midden- en Zuid-Amerika komen veel cactussen voor.

 

Cactussen behoren tot de zogenaamde succulenten of vetplanten. Dat zijn planten die water opslaan in een deel van het lichaam.
Om zo weinig mogelijk van dat water te laten verdampen zijn de bladeren ingekrompen tot scherpe naalden.
Die naalden vormen meteen een mooie bescherming tegen eetlustige dieren, want het vruchtvlees van een cactus kan heel lekker zijn.

 

 

Cactussen krijgen ook bloemen. Dat moet wel want anders kunnen ze zich niet voortplanten.
Het is alleen jammer dat die bloemen meestal maar 1 dag of 1 nacht in bloei staan.
Overdag zorgen insecten voor de bevruchting. En 's nachts zijn de vleermuizen aan de beurt.

 

Cactussen zijn er in duizenden verschillende soorten. Ze kunnen heel gemakkelijk als kamerplant gehouden worden omdat ze niet veel water nodig hebben.

 

 

Er groeien ook veel cactussen in het wild. Vooral in woestijnachtige gebieden. Daar kunnen ze wel 12 meter hoog worden!

 

 

Er zijn ook cactussen die juist in de vochtige tropische regenwouden voorkomen. Ze groeien dan op boomtakken waar het regenwater snel van af kan lopen.

 

 

Je kunt dus wel begrijpen dat er veel mensen zijn die "cactussen sparen"; die houden een tuintje bij met honderden verschillende soorten.

Niet met blote benen door die tuin lopen hoor!

 

 

 

 

Vampiers bestaan echt!
Een vampier heet ook wel Vampiervleermuis en hij komt voor in Mexico en Zuid-Amerika.
's Nachts als de meeste dieren slapen sluipen deze vleermuizen naar hun prooi, maken met hun scherpe tandjes een wondje en zuigen bloed op, zo ongeveer 30 milliliter. Dat is ongeveer de inhoud van een kleine eierdop.
Het gekke is dat het slachtoffer er meestal niets van merkt. Dat komt omdat het speeksel van de vleermuis een soort pijnstiller bevat.
Zo verzamelt elke vampiervleermuis ongeveer 70% van zijn lichaamsgewicht aan bloed per dag!

Toch wel griezelig hé?

 

 

 

 

Soms kan het in de buurt van de noordpool 's nachts flink spoken in de lucht.
Er hangen dan bewegende gordijnen van licht in de lucht.
Dit verschijnsel noemen we "poollicht".
Het poollicht ontstaat door botsingen van electrisch geladen zonnedeeltjes in onze atmosfeer.  Die deeltjes komen dus van explosies op de zon. De kleuren van het licht zijn vooral wit, groen en rood, maar soms komen blauw, paars en geel wel voor.

Een andere naam voor dit natuurverschijnsel is "noorderlicht".
En omdat de aarde eigenlijk een enorme magneet is, komt er ook poollicht voor aan de zuidpool.  En daar heet het dan "zuiderlicht".

Met een beetje geluk kan je het poollicht wel eens heel zwakjes in Nederland zien.
Maar de meeste mensen zullen dan wel slapen.

 

Hieronder laat ik nog wat postzegels zien van verschillende landen die ook te maken hebben met het poollicht.
Het poollicht heet hier "AURORA BOREALIS".

 

Finland

 

Rusland

 

Noorwegen

 

 

Groenland

 

Nog een keer Finland

 

 

En dan gaan we naar het Zuidelijk halfrond.
Het poollicht heet hier "AURORA AUSTRALIS".
Hier heeft Australië een aantal postzegels uitgegeven.
Hier zie je er 2 van:

 

 

Boven dit stukje staat een postzegel van de USA (Verenigde Staten van Amerika). Daar verscheen ook een postzegel met de afbeelding van de Aurora Australis.
En daar sluiten we dit "Wistjedatje" mee af.

 

 

Je zou wel eens uit je bed willen stappen om zoiets te zien, nietwaar?

 

 

 

 

Heb je je wel eens afgevraagd of vissen ook water drinken?
Er zijn inderdaad vissoorten die flink wat water drinken. Dat zijn namelijk de vissen die in de zee leven, in zout water dus.
Het zout van de zee trekt als het ware het water uit de vis en dat moet hij dan weer binnenhalen door te drinken.

Heel anders is het met zoetwatervissen. Het zoete water dringt juist door de vissenhuid naar binnen omdat het daar wat meer zout is.
Zoetwatervissen moeten dan ook regelmatig plassen om dat vocht kwijt te raken, net als mensen. Zeevissen hoeven slechts hele kleine plasjes te doen.

Bij zwemmende vissen gaat het meeste water via de bek en de kieuwen weer naar buiten. Ze slikken het niet in. Zo halen ze zuurstof uit het water.
Die twee soorten vis zijn van binnen zo verschillend dat een zeevis niet in zoet water kan leven en andersom. Behalve dan de paling en de zalm.

 

Misschien heb je er wel eens van gehoord: Palingen worden geboren in de zoute Sargossa-zee, ze heten dan glasaaltjes.
Als ze sterk genoeg zijn trekken ze de wereld in op zoek naar het zoete water van rivieren, meertjes of een binnenzee.

 

 

Daar leven ze een paar jaar tot ze zelf jonge visjes willen krijgen. En dan gaan ook zij weer terug naar hun geboortegrond in de Sargossa-zee.

 

 

Zalmen daarentegen worden juist geboren in bergbeken met zoet water. De volwassen zalmen trekken tegen de paaitijd de rivieren op naar een geschikte plaats om eitjes te leggen.
Je kent die springende zalmen wel van een of andere film, denk ik. Ze gaan tegen de stroom van de rivieren omhoog op zoek naar die geschikte plaats.
En als de kleine zalmpjes sterk genoeg zijn, en dat kan ook wel een jaar duren of meer, zakken ze weer af naar de grote zee met zout water.

 

Lees meer over de zogenaamde Zalmtrek op:
http://wistjedatjes.punt.nl/?id=391839&r=1